Internationale dag van de biodiversiteit

Op de Internationale dag van de biodiversiteit heb ik een paar honderd gram bijenmengsel gezaaid. 🐝 🐝 Eerst in de weide en op de dijk die daar langs loopt en daarna ook in de berm langs de weg. 🌻🌸🌿

Het zaaien van onder andere goudsbloemen en citroenmelisse in en rond de weide helpt tegen de vliegjes waar een van onze pony’s eczeem door krijgt.

Terwijl ik de bodem afstruinde op zoek naar grond die zonder al te veel werk geschikt zou zijn om te zaaien, kwam ik op kleine stukjes van ons erf terecht waar niemand van ons gezin ooit komt. Ik realiseerde me ineens dat hier in geen jaren meer door mensen was gelopen.

Dat kon je merken. Ik voelde me een indringer toen ik vogels haastig onder de braamstruik zag wegvluchten. Ze waren hier duidelijk niet gewend gestoord te worden. Naast de braam vond ik een wildspoor dat over de dijk naar de achtergelegen akker liep. Hier regeerde de natuur. 🌳 🦋 🐾

Zo nu en dan leek de grond onder mijn voeten wel te bewegen. Ik moest denken aan de holen en schuilplaatsen van dieren die ik van een afstandje wel eens in de dijk had zien zitten als ik in de wei bezig was. Het bewegen van de grond was een soort tikken in de bodem voelde ik. Ik stelde me voor dat dat muizen, woelratten en vossen waren die zich daar verstopten. 🐁

Als ik bloemen zaai zijn dieren die holen graven mijn beste vrienden. Ze zorgen voor kleine hoopjes vruchtbare, luchtige grond. Als ik daar mijn zaadjes in strooi kunnen ze snel en makkelijk ontkiemen. 🌱

Zo hoef ik de natuur verder niet te storen en is het alleen nog afwachten wat de zaadjes gaan doen. De regenval die we de komende dagen verwachten neemt het hier van me over. 🌦

*Op de foto zie je de opkomst van een zaaiactie een paar dagen geleden.

Konijnen

Vandaag mochten de konijnen 🐇 🐇 het vertrouwde winterverblijf uit. Het hooi en stro van de winter is oud. Het verse gras en de kruiden die in de tuin zijn opgekomen zijn nieuw. Er groeit nu volop voedsel voor ze.

Eigenlijk wilden de konijnen niet met me mee vanmorgen. Ik moest ze stevig in mijn armen houden en lieve dingen tegen ze zeggen. Na de winter op één plek te hebben doorgebracht was het spannend voor ze om weg te gaan.

Nu ze eenmaal op hun nieuwe plek zijn knabbelen ze blij aan dovenetels en kool 🌾🥬en doen ze volop nieuwe energie op in de zon en in de wind.

Wat dat mij laat zien? Het oude kan zo vertrouwd voelen dat het nieuwe eerst vooral ongemakkelijk voelt. Daardoor blijf je misschien liever bij wat je al kent. Toch is het vaak het nieuwe zelf dat ons zoveel energie kan geven. Zoveel inspiratie, kracht. Zoveel zelfs dat het oude loslaten vanzelf gaat. In beweging komen zelf is al genoeg.🍃

Sneeuw

Paarden sneeuw storm

De sneeuw veranderde onze boerderij een beetje in een sprookje. Over wilde paarden die lijken te vliegen over de witte vlakte. Hun vreugde is onweerstaanbaar. Dat vindt ook hond Gijs die vrolijk mee doet.

Met hun storm doorkruisen de paarden de stilte van de sneeuw. Met hun felheid breken ze het zachte avondlicht.

Ik sta stil en stem af op dit schouwspel. En op mezelf. Ik vind het wonderschoon.

Wat laat het mij zien?

Ik ontdek een weerspiegeling van de dagen die achter mij liggen.

Ik zie eerst het zonlicht, maar dan veel donker: De bomen en de achtergrond zijn bijna zwart. Voor mij staan ze voor het donker van deze tijd. Het donker dat ik zonder het te willen de laatste tijd vaker om me heen voel.

Maar boven de donkere bomen is het licht, heel licht. Helder en zacht winterlicht. Het voelt sterk. Als een vastberaden aanbreken van een lichte, liefdevolle tijd. Een tijd waarin het donker nog verder naar de achtergrond verdwijnt.

In de onstuimigheid van de paarden voel ik de energie van iedereen die de afgelopen dagen even naar buiten mocht, even mocht uitbreken. Facebook staat vol met foto’s van ijspret. Op het ijs zag ik vrienden en families zo blij als kinderen met schaatsen, sleeën en spelen. Wij hebben met onze kinderen zelf ook drie onvergetelijke dagen achter de rug.

Het voelt alsof de paarden laten zien hoe goed die beweging voor ons is: het naar buiten gaan, het plezier maken. Hoe in die beweging zoveel potentieel ligt. Een kracht die ons in deze tijd kan helpen balanceren.

Wat me opviel was dat ik – kijkend naar de paarden en hun storm – de rust van het land sterker voelde. Alsof het de vrijheid – de expressie en het plezier buiten – zijn die rust brengen onder de oppervlakte. Alsof het het uitbreken zelf is, dat innerlijke vrede brengt. Zo leerden de paarden mij over beweging en rust.

Ik liet het filmpje van de paarden in de sneeuw zien aan mijn neef. Op de achtergrond is een pianomelodie te horen die ik een tijdje geleden improviseerde. Mijn neef zei dat de muziek verdrietig klinkt. Ik luisterde nog eens en hoorde geen verdriet, maar troost.

Toen het bijna donker was en het tijd werd om naar huis te gaan, deed ik een wens.

Ik wenste dat iedereen de kracht van de natuur weer leert kennen. Dat iedereen in contact komt met z’n eigen natuur. Met intuïtie. Met voelskracht, zoals ik dat noem.

Met die kracht kunnen we transformeren. Vrij breken. Gaan waar we eerder niet konden gaan. Ogenschijnlijk vliegen, zoals de paarden.

En dat gun ik mezelf en de hele wereld.

***Als natuurcoach gebruik ik de natuur als spiegel voor persoonlijke ontwikkeling. De natuur kan je laten zien wat je nodig hebt om je doel te bereiken. Ik leer je te kijken. Boven alles is de natuur een bron van energie en inspiratie. Ik leer je haar te vinden.

***Het korte filmpje dat ik van de paarden maakte is te zien op de Facebookpagina van Blauwbloem.

Leggelderveld

Vanmorgen maakte ik deze foto tijdens een wandeling met mijn dochter Mette van vijf over het Leggelderveld. Ik voelde ineens weer hoe bijzonder het is om hier als coach te werken. Dit had ik een paar jaar geleden niet voor mogelijk gehouden. Ik vertelde Mette hoe fijn ik het vond om daar met haar te zijn. Ze was het met me eens en verwoordde het goed: “Hier is alles vruchtbaarder.” Dat is precies waarom ik graag in de natuur werk.