Verwildering

Sinds wij hier wonen en werken laten wij de tuin bewust verwilderen. Daardoor ontdekken we ieder jaar meer soorten vogels en insecten in onze tuin. 🐦 🐝 🐞 🦋

Vanmorgen landde er een bijzondere soort penceelkever in onze bloemenweide. Ik moest hem opzoeken op internet. 😅

Verwilderen is trouwens niet hetzelfde als verwaarlozen. Verwilderen is vertrouwen op wat van nature is en dat verder laten groeien. Omdat de natuur zichzelf in evenwicht houdt en zaadjes altijd tot bloei willen komen.

Eigenlijk is het met natuurcoaching – met zelfontwikkeling in de natuur – precies zo. Soms denk ik dat ik mensen help verwilderen. 😀 🌿 Als je durft te vertrouwen op wat je van nature in je hebt, kun je laten groeien wat je maar wilt. Ruimte geven aan je eigen natuur is rijkdom in jezelf vinden en ongekende mogelijkheden ontmoeten. 💖

Onze plek

De natuur op ons erf in de volle zon vandaag. Wat een plezier om op deze plek te mogen wonen en werken! En het wordt iedere dag mooier door waar we aandacht aan geven en door wat met verwilderen zichzelf versterkt.

Precies zo is het met persoonlijke groei. Blauwbloemsessies gaan de laatste tijd over vertrouwen op wat van nature al is, zonder eraan te hoeven trekken.

Soms voelt onze bijzondere plek wel een beetje als een toevluchtsoord. Een plek om bij te tanken en op te laden in het liefdevolle groen.

Hier voel je je beschermd, mag je helemaal zijn wie je bent. We delen deze plek met liefde met iedereen die hier komt voor persoonlijke groei.

Na het heldere licht van deze week, zie ik dat er donkere luchten aankomen met onweer. Een ander type weer. Hier op deze plek beleven we dat soort ontwikkelingen intens. We volgen het natuurlijke ritme en stemmen daarop af.

Want als je je deel kunt voelen van het grote geheel, voel je je verbonden met jezelf. Dat voelt rijk en authentiek. Vrij om te voelen waar je echt naar verlangt en dat verwezenlijken.

Dat is de kracht van de natuur.

Fluitconcert

Dinsdagavond: Concert voor fluit in de tuin. 🎼 🐦🌳🧘‍♀️😀

Onze kinderen lagen net te slapen en ik ging zoals iedere dag naar buiten de tuin in. Tussen de bladeren langs ons bospaadje werd een fluitconcert gegeven. Ik liep onder de bomen en luisterde. Op Facebook postte ik er een filmpje van.

Op zo’n moment – als ik onder de bomen sta te luisteren – stem ik af. Op mezelf en op de natuur. Ik doe dat iedere dag. Het geeft me vrijheid, vertrouwen en plezier. In mijn werk, mijn relatie, in het ouderschap. Het maakt dat ik groei 🌿 en soms zelfs dat ik vlieg…🚀

Ik realiseerde mij dat ik anderen kan helpen door te delen wat ik op zo’n moment eigenlijk precies doe. Want hoe werkt dat eigenlijk – verbinding met jezelf en de natuur? Dat klinkt misschien best wel ingewikkeld…😅

Ik kan me dat gevoel eigenlijk goed voorstellen. Ik ben zelf ook een kritische denker. En als ik heel eerlijk ben: er zijn momenten dat ik er zelf ook weinig van begrijp, dat het zó krachtig werkt. 🤯

En tegelijkertijd weet ik dát het zo werkt en voel ik dat het niet moeilijk is maar juist eenvoudig. En ook dat het nodig is! We leven in een wereld die aan verandering toe is. Er mag een nieuw evenwicht ontstaan. En het begint bij onszelf. Het voelt alsof we allemaal mogen kiezen waar we willen staan. Wie we willen zijn. Wat we willen manifesteren in onze nieuwe maatschappij.

En terwijl ik daar zo onder de bomen stond te luisteren liet ik me inspireren voor een nieuwe meditatiereeks die ik ga opnemen voor mijn vaste klanten. Misschien wel met de vogelgeluiden uit het filmpje dat ik op Facebook postte. 🐦📻

In die meditaties neem ik je mee op reis. Een reis naar je binnenwereld. Meditaties die je helpen kijken in de spiegel van de natuur. Want daar ligt een schat aan kennis en ervaring op je te wachten die je zo kunt inzetten voor jouw dagelijkse bezigheden. Ik wil je laten ervaren hoe rijk dat is, je verbinden met jouw natuur.

Met innerlijke wijsheid over wie je wilt zijn en wat je wilt doen! Hoe ver reikt die van jou? 🔭 🌌

Wil je ook een meditatie van mij ontvangen? Ik heb besloten dat ik er een aantal ga weggeven zodat je zelf kunt proberen of het iets voor je is.

Stuur mij een bericht als je een mailtje van mij wilt ontvangen met de eerste opname of volg Blauwbloem op Facebook. Daar deel ik regelmatig nog meer inspiratie.

Bosbijeenkomst

Vorig jaar trok ik met een klein groepje wijze, gevoelige kinderen de natuur in. We struinden het bos door waar we allerlei ontdekkingen deden. We verzamelden, onderzochten, bouwden en speelden.

Tijdens een kleine picknick deelde ik koekjes rond en een pot met briefjes waar vragen op stonden. De meesten werden resoluut beantwoord. Soms werd na een tijdje een gezamenlijke waarheid gevonden.

Ik was geraakt door de uitspraken die de kinderen deden – sommigen nog maar zes jaar oud:

“Muziek is fijn voor mensen omdat er gevoelens in zitten.”

“Als iets meteen weer opnieuw begint, is dat hetzelfde als oneindig.”

“Regen kan verdrietig voelen, maar ook planten voeden.”

“Soms is groeien niet echt groter worden maar veranderen.”

Lieve kinderen, bedankt dat jullie er waren! Ik schreef jullie wijsheden op en neem ze mee.

Konijnen

Vandaag mochten de konijnen 🐇 🐇 het vertrouwde winterverblijf uit. Het hooi en stro van de winter is oud. Het verse gras en de kruiden die in de tuin zijn opgekomen zijn nieuw. Er groeit nu volop voedsel voor ze.

Eigenlijk wilden de konijnen niet met me mee vanmorgen. Ik moest ze stevig in mijn armen houden en lieve dingen tegen ze zeggen. Na de winter op één plek te hebben doorgebracht was het spannend voor ze om weg te gaan.

Nu ze eenmaal op hun nieuwe plek zijn knabbelen ze blij aan dovenetels en kool 🌾🥬en doen ze volop nieuwe energie op in de zon en in de wind.

Wat dat mij laat zien? Het oude kan zo vertrouwd voelen dat het nieuwe eerst vooral ongemakkelijk voelt. Daardoor blijf je misschien liever bij wat je al kent. Toch is het vaak het nieuwe zelf dat ons zoveel energie kan geven. Zoveel inspiratie, kracht. Zoveel zelfs dat het oude loslaten vanzelf gaat. In beweging komen zelf is al genoeg.🍃

Wat ik met liefde weggeef – en waarom

Het is een levensstijl geworden: mij iedere dag verbinden met de natuur. Het is die verbinding die me letterlijk met mijn benen op de grond zet als het dagelijks leven veel van me vraagt. Een verbinding waar ik in blijf groeien. Die me overeind houdt in de chaos en die maakt dat ik me zielsgelukkig voel. Lees hier wat ik de komende weken weggeef aan wie het nodig heeft. Gewoon om te delen. Ik hoef er niets voor terug.

De dagen worden langer. Het lenteachtige weer maakt het werk op de boerderij waar mijn praktijk is minder hard. Hier op mijn woon- en werkplek heersen rust en ruimte. En soms spelende kinderen, galopperende paarden en nieuwsgierige geiten. 🙂

Een paar jaar geleden besloten wij (Martin en ik) het anders te gaan doen. Meer ruimte voor ons. Om te doen waar ons hart voor klopt. We kochten een groot stuk grond in deze prachtige omgeving. We wilden er wonen en werken. En zo ging het. Wij kozen ervoor om de hectiek van alledag achter ons te laten. Wij kennen onze eigen drukte: ons gezin met twee kinderen, onze dieren, ons werk.

Terwijl er – een paar jaar later – een crisis is in de wereld, voel ik zelf hoe ik steeds weer evenwicht vind middenin de onrust. Vrij en los voel ik mij dan. Los van de stress en de zorgen rondom corona die ik soms in anderen zie. Alsof de angst niet echt vat op me kan krijgen. De laatste tijd heb ik me verder verdiept in hoe dat komt.

Het heeft te maken met de bijzondere energie op deze plek. En het komt door de kracht van de natuur en onze verbinding daarmee. 🌿 De natuur is puur levenskracht. Steeds weer stem ik op haar af. Dan voel ik mij opnieuw veerkrachtig en hoopvol – ja, optimistisch zelfs. En vreemd genoeg geborgen, terwijl het soms net lijkt alsof de wereld om ons heen in brand staat.

Het buitenleven in Drenthe is puur genieten. Ik geniet van het buiten zijn, het buiten zíjn. Afgelopen weekend struinde ik urenlang met mijn neef over de heide – soms oneindig filosoferend, soms oneindig stil. Als ik doordeweeks een uurtje over heb, ga ik graag het bos in om te hardlopen of paard te rijden op mijn lieve Suup. Een paar keer per dag loop ik ook zo maar even naar buiten. De bodem onder mijn voeten voelen of de wolken zien overdrijven.

De kunst van het leven is volgens mij niet om gelukkig te zijn, maar te leven naar wat je hart je ingeeft. Hoog vliegen door diep te voelen.

Als je mij vraagt waar ik het meest van geniet in de natuur, dan zeg ik: van het moederschap, dat ik zo natuurlijk mogelijk vormgeef met mijn twee lieve eigen-wijze buitenkinderen. ❤ En ik geniet van de groei van mijn natuurlijke coachpraktijk die deze week 1 jaar bestaat. 🎂 Wat maakt dat me blij en dankbaar!

En toch wil ik meer. Of misschien juist daarom! Ik wil meer doen. Meer voor iedereen die het op dit moment zwaar heeft in deze vreemde tijd. Meer voor iedereen die last heeft van stress. Voor iedereen die zich afvraagt hoe je overeind kunt blijven als het om je heen hard stormt. Voor iedereen die zich weer even vrij wil voelen te midden van alle beperkingen van de laatste tijd.

Om daar vandaag al mee te kunnen starten, ga ik de komende tijd iedere week een gratis sessie geven aan iemand die dat nodig heeft.

Als jij zo iemand bent, kijk ik ernaar uit iets voor je te betekenen. Ik nodig je uit mij een bericht te sturen. Dan kijk ik waar ik een extra sessie kan inpassen.

Wat ik precies doe? Ik help bij persoonlijke ontwikkeling, ontstressen, het vinden van balans, het versterken van je innerlijke kracht en wijsheid. Voor meer info kun je verder lezen op deze website.

Verder ben ik achter de schermen iets aan het maken voor iedereen die wil ervaren wat het je oplevert als je je met de natuur verbindt. Ik vertel je daar binnenkort meer over!

Sneeuw

Paarden sneeuw storm

De sneeuw veranderde onze boerderij een beetje in een sprookje. Over wilde paarden die lijken te vliegen over de witte vlakte. Hun vreugde is onweerstaanbaar. Dat vindt ook hond Gijs die vrolijk mee doet.

Met hun storm doorkruisen de paarden de stilte van de sneeuw. Met hun felheid breken ze het zachte avondlicht.

Ik sta stil en stem af op dit schouwspel. En op mezelf. Ik vind het wonderschoon.

Wat laat het mij zien?

Ik ontdek een weerspiegeling van de dagen die achter mij liggen.

Ik zie eerst het zonlicht, maar dan veel donker: De bomen en de achtergrond zijn bijna zwart. Voor mij staan ze voor het donker van deze tijd. Het donker dat ik zonder het te willen de laatste tijd vaker om me heen voel.

Maar boven de donkere bomen is het licht, heel licht. Helder en zacht winterlicht. Het voelt sterk. Als een vastberaden aanbreken van een lichte, liefdevolle tijd. Een tijd waarin het donker nog verder naar de achtergrond verdwijnt.

In de onstuimigheid van de paarden voel ik de energie van iedereen die de afgelopen dagen even naar buiten mocht, even mocht uitbreken. Facebook staat vol met foto’s van ijspret. Op het ijs zag ik vrienden en families zo blij als kinderen met schaatsen, sleeën en spelen. Wij hebben met onze kinderen zelf ook drie onvergetelijke dagen achter de rug.

Het voelt alsof de paarden laten zien hoe goed die beweging voor ons is: het naar buiten gaan, het plezier maken. Hoe in die beweging zoveel potentieel ligt. Een kracht die ons in deze tijd kan helpen balanceren.

Wat me opviel was dat ik – kijkend naar de paarden en hun storm – de rust van het land sterker voelde. Alsof het de vrijheid – de expressie en het plezier buiten – zijn die rust brengen onder de oppervlakte. Alsof het het uitbreken zelf is, dat innerlijke vrede brengt. Zo leerden de paarden mij over beweging en rust.

Ik liet het filmpje van de paarden in de sneeuw zien aan mijn neef. Op de achtergrond is een pianomelodie te horen die ik een tijdje geleden improviseerde. Mijn neef zei dat de muziek verdrietig klinkt. Ik luisterde nog eens en hoorde geen verdriet, maar troost.

Toen het bijna donker was en het tijd werd om naar huis te gaan, deed ik een wens.

Ik wenste dat iedereen de kracht van de natuur weer leert kennen. Dat iedereen in contact komt met z’n eigen natuur. Met intuïtie. Met voelskracht, zoals ik dat noem.

Met die kracht kunnen we transformeren. Vrij breken. Gaan waar we eerder niet konden gaan. Ogenschijnlijk vliegen, zoals de paarden.

En dat gun ik mezelf en de hele wereld.

***Als natuurcoach gebruik ik de natuur als spiegel voor persoonlijke ontwikkeling. De natuur kan je laten zien wat je nodig hebt om je doel te bereiken. Ik leer je te kijken. Boven alles is de natuur een bron van energie en inspiratie. Ik leer je haar te vinden.

***Het korte filmpje dat ik van de paarden maakte is te zien op de Facebookpagina van Blauwbloem.

Nieuwe horizon…

Dit weekend heb ik samen met een collega een nieuwe horizon verkend. Ik was in Friesland om te werken aan een coachprogramma over de kracht van vrouwen.

Dat klinkt feministisch. Misschien is het dat ook. Maar het voelt alsof er juist in deze tijd ruimte mag worden gegeven aan het oude, wijze, mysterieuze vrouwelijke. Een stille kracht in ons.

Omdat deze tijd voelt als zoeken naar een nieuw evenwicht dat nodig is in de wereld. Evenwicht dat we kunnen vinden door stil te staan bij het intuïtieve, vrouwelijke in onszelf. Door stil te staan, brengen we tegelijkertijd iets anders in beweging.

De behoefte aan een nieuw evenwicht. Dat  klinkt misschien abstract. Heel concreet zien we de behoefte aan een nieuw evenwicht om ons heen:

In de moeders (en vaders!) die vandaag proberen thuis hun werk zo goed mogelijk te doen, ambities waar te maken, brood op de plank te brengen terwijl zij ondertussen de zorg dragen voor de begeleiding van hun kinderen met alles wat daar in deze tijd bij hoort.

In de ondernemers die in deze tijd het hoofd boven water proberen te houden en daarom overuren maken voor minder geld en tegelijkertijd alleen op volle kracht kunnen draaien als zij genoeg tijd besteden aan hun persoonlijke ontwikkeling, zelfzorg en de nodige rust.

In de culturele sector waar zoveel nieuwe ideeën en inspiratie op dit moment geen grond vinden om vreugde te delen of troost te bieden.

Als we uitgeput dreigen te raken, is verandering nodig.

Ik voel dat we de balans in de wereld kunnen herstellen, door te kiezen voor balans in ons eigen leven. Ik voel dat daarvoor versterking nodig is van vrouwelijke kracht. Vrouwelijke kracht is intuïtief, wijs en liefdevol. Het is sterk en buigzaam tegelijk. Vrouwenkracht is voedend, zoals Moeder Aarde.

Haar kracht voelt als een stem die gehoord wil worden. In een harde wereld waarin we onze verbinding met onze natuur kwijt lijken te zijn, roept ze om verbinding.

Het versterken van de kracht van vrouwen gaat daarom over het terugvinden van de verbinding met je natuur.

En over vertrouwen terugvinden, middenin de hectiek van alledag. Over het vinden van creatieve energie en vrijheid. Over een bruisende energie die haar weg vindt door oude kanalen. Over zelfexpressie.

Over het vinden van nieuwe ruimte voor onszelf en het geven van ruimte aan ons voelen. Over het nemen van ruimte, dat ook. Over werken en leven op een manier die echt goed voelt.

Daarmee vergroot je niet alleen je eigen potentieel – maar ook dat van je omgeving.

Ik ben benieuwd of je je herkent.

Windstilte

Tijdens een blauwbloemsessie liepen we op de grens tussen het bos en het grote open Dwingelderveld. Het waaide krachtig. We deden een meditatie gewijd aan de wind.

Kun je de wind om je heen voelen waaien? Kun je de wind horen in de toppen van de bomen of in de opwaaiende dorre bladeren langs het pad?

Je kunt de wind ook inademen. Wat gebeurt er binnenin je als je je afstemt op de krachtige energie van de wind?

Terwijl we daar zo liepen werden we zelf als het oog van de storm. Om ons heen liet de wind de takken zwiepen. Ze zwol aan en ze zakte weer af. Een gevoel van schoon geblazen worden. Van opluchting. Windstilte binnenin ons.

We liepen het bos weer in waar het stiller werd om ons heen. De wind was hier gaan liggen. Vlakbij ons stond tussen het struikgewas een ree te grazen. Ze merkte ons op maar ze graasde rustig verder. Alsof we welkom waren zo afgestemd op de natuur. Zo nu en dan keek ze naar ons en wij keken naar haar. De stilte leek eindeloos.

Je verbinden met de natuur is magisch! Ik neem je graag mee. Welkom buiten!

Winterbloei

Blauwbloem

Het is de tijd van roodborstjes en de eerste nachtvorst. Als ik ‘s morgensvroeg naar buiten loop, zie ik dat de paarden hun vachten rechtop dragen tegen de kou. Hun warme neuzen blazen wolken koude lucht uit over het hooi.

Het gras is bezaaid met bruine bladeren. Mijn zoon zegt dat de bomen hun bladerjassen hebben uitgedaan.

En zo lijkt het alsof alles in de tuin voorzichtig de naderende winterstilte omarmt.

Als ik naar de brievenbus loop, valt mijn oog ineens op de paarsblauwe bloemen die ik dit voorjaar zaaide. Blauwbloemen. Ze bloeien nog in december. Hun stengels stevig en heldergroen. En er zijn zelfs nieuwe knoppen die misschien nog opengaan.

De bloemen zeggen me dat het niet uitmaakt wanneer je zaadjes hebt geplant. Dat de kracht van groei niet altijd duidelijk zichtbaar is, soms juist stil is op de achtergrond. En dat je zelfs op de donkerste dagen van het jaar kunt ontdekken wat er – ongemerkt en misschien wel tegen al je verwachtingen in – is opengebloeid.

*Lieve coachees, Ik schreef dit na een aantal mooie sessies in de natuur met jullie. Dank jullie wel voor de inspiratie! ❤

www.blauwbloem.net