Konijnen

In mijn praktijk ontmoette ik de laatste tijd vrouwen die op zoek zijn naar balans tussen geven en nemen.

Ik sprak hen over het verlangen om altijd (!) voor een ander klaar te staan. En over de strijd die het oplevert als je ergens van binnen voelt dat je er zelf te veel bij inschiet.

Van sommige gesprekken leerde ik hoe dat een diep gevoel van falen kan opleveren. Dat raakte me. Het deed me zelf ook opnieuw stil staan bij dit thema:

Wat geef ik en wat zou ik willen geven? En neem ik wel genoeg? Wat gun 💚 ik mezelf?

Ik kijk graag in de spiegel die de dieren voorhouden. De natuur is met al haar onvolmaaktheden perfect. Zij houdt zichzelf in balans.

En vanmorgen verzorgde ik deze leuke konijnen. Toen ik ze wat langer bekeek, zag ik dat zij niet hard hoefden te werken voor een natuurlijk evenwicht tussen geven en nemen.

Het ene konijn vraagt zich niet af of er genoeg te eten overblijft voor het andere konijn. Het konijn eet. Het neemt voor zichzelf wat het nodig heeft. Dat leidt niet tot onrust maar tot harmonie.

Deze week sprak ik een vrouw over het gevoel de wereld nog veel meer te bieden te hebben dan je tot nu deed. Over verborgen of ondergewaardeerde kwaliteiten die je graag nog veel meer zou willen gebruiken dan je deed. Omdat je de wereld daarmee iets zou kunnen geven.

Tijdens een sessie in de buitenlucht ontdekten we in de wens om altijd (!) voor een ander klaar te staan de wens om de wereld nog véél meer te geven.

We bespraken de onmogelijkheid om meer en meer te geven zonder weer op te laden door ook te nemen. Ruimte voor jezelf. Zelfzorg.

En wat de konijnen mij daarover lieten zien:

De wens om te geven kan zelfs de allerbeste reden zijn om meer – nog meer en nog vaker – te nemen.

En ja: Als je voelt dat dit over jou gaat dan is dit een uitnodiging.

Leave a Reply

Your email address will not be published.