De kracht van paarden

Het was al laat. Onze dochter kon niet slapen. Ze voelde zich verdrietig, zei ze. Ik zag dat ze nog vol was van alle indrukken van de dag. Te moe om in slaap te vallen.

Hup – jas aan, muts op – want het sneeuwde. We gingen even naar de paardenweide.

We liepen het pad af door de weide die veranderd was in een magisch sneeuwlandschap. Vanuit het donker kwamen twee pony’s aangelopen. We hoorden hun snelle hoeven op de stenen. Je hoeft pony’s niets te zeggen.

Onze dochter heeft onze pony’s altijd iets te zeggen. Ze praat met ze. Soms hard op – soms in gedachten. Hun zachte neuzen en hun sterke energie brengen rust. Met hun ogen kunnen ze verdriet stillen.

We hebben even bij ze gestaan. Onze handen door de dikke haren woelend in vachten vol sneeuwvlokken. Daaronder de warmte van hun huid. Een stil gesprek. Ik werd een toeschouwer.

Even bij de paarden staan is onze manier van tot jezelf komen. Ze laten je zachtjes landen in het hier en nu. En daarna kun je rustig slapen gaan. 💙