Sneeuw

Paarden sneeuw storm

De sneeuw veranderde onze boerderij een beetje in een sprookje. Over wilde paarden die lijken te vliegen over de witte vlakte. Hun vreugde is onweerstaanbaar. Dat vindt ook hond Gijs die vrolijk mee doet.

Met hun storm doorkruisen de paarden de stilte van de sneeuw. Met hun felheid breken ze het zachte avondlicht.

Ik sta stil en stem af op dit schouwspel. En op mezelf. Ik vind het wonderschoon.

Wat laat het mij zien?

Ik ontdek een weerspiegeling van de dagen die achter mij liggen.

Ik zie eerst het zonlicht, maar dan veel donker: De bomen en de achtergrond zijn bijna zwart. Voor mij staan ze voor het donker van deze tijd. Het donker dat ik zonder het te willen de laatste tijd vaker om me heen voel.

Maar boven de donkere bomen is het licht, heel licht. Helder en zacht winterlicht. Het voelt sterk. Als een vastberaden aanbreken van een lichte, liefdevolle tijd. Een tijd waarin het donker nog verder naar de achtergrond verdwijnt.

In de onstuimigheid van de paarden voel ik de energie van iedereen die de afgelopen dagen even naar buiten mocht, even mocht uitbreken. Facebook staat vol met foto’s van ijspret. Op het ijs zag ik vrienden en families zo blij als kinderen met schaatsen, sleeën en spelen. Wij hebben met onze kinderen zelf ook drie onvergetelijke dagen achter de rug.

Het voelt alsof de paarden laten zien hoe goed die beweging voor ons is: het naar buiten gaan, het plezier maken. Hoe in die beweging zoveel potentieel ligt. Een kracht die ons in deze tijd kan helpen balanceren.

Wat me opviel was dat ik – kijkend naar de paarden en hun storm – de rust van het land sterker voelde. Alsof het de vrijheid – de expressie en het plezier buiten – zijn die rust brengen onder de oppervlakte. Alsof het het uitbreken zelf is, dat innerlijke vrede brengt. Zo leerden de paarden mij over beweging en rust.

Ik liet het filmpje van de paarden in de sneeuw zien aan mijn neef. Op de achtergrond is een pianomelodie te horen die ik een tijdje geleden improviseerde. Mijn neef zei dat de muziek verdrietig klinkt. Ik luisterde nog eens en hoorde geen verdriet, maar troost.

Toen het bijna donker was en het tijd werd om naar huis te gaan, deed ik een wens.

Ik wenste dat iedereen de kracht van de natuur weer leert kennen. Dat iedereen in contact komt met z’n eigen natuur. Met intuïtie. Met voelskracht, zoals ik dat noem.

Met die kracht kunnen we transformeren. Vrij breken. Gaan waar we eerder niet konden gaan. Ogenschijnlijk vliegen, zoals de paarden.

En dat gun ik mezelf en de hele wereld.

***Als natuurcoach gebruik ik de natuur als spiegel voor persoonlijke ontwikkeling. De natuur kan je laten zien wat je nodig hebt om je doel te bereiken. Ik leer je te kijken. Boven alles is de natuur een bron van energie en inspiratie. Ik leer je haar te vinden.

***Het korte filmpje dat ik van de paarden maakte is te zien op de Facebookpagina van Blauwbloem.

De kracht van paarden

Het was al laat. Onze dochter kon niet slapen. Ze voelde zich verdrietig, zei ze. Ik zag dat ze nog vol was van alle indrukken van de dag. Te moe om in slaap te vallen.

Hup – jas aan, muts op – want het sneeuwde. We gingen even naar de paardenweide.

We liepen het pad af door de weide die veranderd was in een magisch sneeuwlandschap. Vanuit het donker kwamen twee pony’s aangelopen. We hoorden hun snelle hoeven op de stenen. Je hoeft pony’s niets te zeggen.

Onze dochter heeft onze pony’s altijd iets te zeggen. Ze praat met ze. Soms hard op – soms in gedachten. Hun zachte neuzen en hun sterke energie brengen rust. Met hun ogen kunnen ze verdriet stillen.

We hebben even bij ze gestaan. Onze handen door de dikke haren woelend in vachten vol sneeuwvlokken. Daaronder de warmte van hun huid. Een stil gesprek. Ik werd een toeschouwer.

Even bij de paarden staan is onze manier van tot jezelf komen. Ze laten je zachtjes landen in het hier en nu. En daarna kun je rustig slapen gaan. 💙

Nieuwe horizon…

Dit weekend heb ik samen met een collega een nieuwe horizon verkend. Ik was in Friesland om te werken aan een coachprogramma over de kracht van vrouwen.

Dat klinkt feministisch. Misschien is het dat ook. Maar het voelt alsof er juist in deze tijd ruimte mag worden gegeven aan het oude, wijze, mysterieuze vrouwelijke. Een stille kracht in ons.

Omdat deze tijd voelt als zoeken naar een nieuw evenwicht dat nodig is in de wereld. Evenwicht dat we kunnen vinden door stil te staan bij het intuïtieve, vrouwelijke in onszelf. Door stil te staan, brengen we tegelijkertijd iets anders in beweging.

De behoefte aan een nieuw evenwicht. Dat  klinkt misschien abstract. Heel concreet zien we de behoefte aan een nieuw evenwicht om ons heen:

In de moeders (en vaders!) die vandaag proberen thuis hun werk zo goed mogelijk te doen, ambities waar te maken, brood op de plank te brengen terwijl zij ondertussen de zorg dragen voor de begeleiding van hun kinderen met alles wat daar in deze tijd bij hoort.

In de ondernemers die in deze tijd het hoofd boven water proberen te houden en daarom overuren maken voor minder geld en tegelijkertijd alleen op volle kracht kunnen draaien als zij genoeg tijd besteden aan hun persoonlijke ontwikkeling, zelfzorg en de nodige rust.

In de culturele sector waar zoveel nieuwe ideeën en inspiratie op dit moment geen grond vinden om vreugde te delen of troost te bieden.

Als we uitgeput dreigen te raken, is verandering nodig.

Ik voel dat we de balans in de wereld kunnen herstellen, door te kiezen voor balans in ons eigen leven. Ik voel dat daarvoor versterking nodig is van vrouwelijke kracht. Vrouwelijke kracht is intuïtief, wijs en liefdevol. Het is sterk en buigzaam tegelijk. Vrouwenkracht is voedend, zoals Moeder Aarde.

Haar kracht voelt als een stem die gehoord wil worden. In een harde wereld waarin we onze verbinding met onze natuur kwijt lijken te zijn, roept ze om verbinding.

Het versterken van de kracht van vrouwen gaat daarom over het terugvinden van de verbinding met je natuur.

En over vertrouwen terugvinden, middenin de hectiek van alledag. Over het vinden van creatieve energie en vrijheid. Over een bruisende energie die haar weg vindt door oude kanalen. Over zelfexpressie.

Over het vinden van nieuwe ruimte voor onszelf en het geven van ruimte aan ons voelen. Over het nemen van ruimte, dat ook. Over werken en leven op een manier die echt goed voelt.

Daarmee vergroot je niet alleen je eigen potentieel – maar ook dat van je omgeving.

Ik ben benieuwd of je je herkent.

De doorzetter en de criticus

Laatst werkte ik een keer binnen. Het was tijd voor een Voice Dialogue: Een dialoog tussen de verschillende stemmen in jezelf.

Wat?

Iedereen heeft dit soort stemmen, ook wel sub-personen genoemd. We zijn ons er meestal niet van bewust. Toch hebben ze grote invloed op ons dagelijks leven.

Ik coachte een hardwerkende jonge vrouw. Ze is moeder en heeft een eigen bedrijf. Net zoals zoveel mensen kost het haar vaak moeite om op tijd rust te nemen. Hard werken geeft veel voldoening. Maar wat meer tijd voor jezelf kan hard nodig zijn om alle ballen in de lucht te houden. Maar waarom blijft het dan bij goede voornemens?

Tijdens een Voice Dialogue-sessie laten de stemmen in jezelf zich letterlijk horen. Dat maakt zo’n sessie best wel bijzonder. De stemmen nemen je mee in hun flow. Zo’n sessie voelt soms als spelen. De dialoog ontstaat al improviserend. Wat er gebeurt, gebeurt en wordt voorzichtig uitvergroot. Hierdoor ontdek je nieuwe kanten in jezelf en leer je welke stemmen bij jou op de voorgrond staan en welke zich meestal stil houden. Door je hiervan bewust te worden vergroot je je invloed.

In de onderneemster ontdekten we de stem van een grote doorzetter. De doorzetter vond dat het werk allemaal wel even afgemaakt kon worden. En dat moest ook echt van haar: Niet lullen maar poetsen! Een sterke eigenschap eigenlijk. Dankzij de doorzetter was de coachee overeind gebleven tijdens een lastige periode in haar leven.

Maar de doorzetter had het zwaar te verduren. We ontdekten een andere stem die de doorzetter onder druk zette: de stem van een innerlijke criticus. De criticus verweet de doorzetter dat zij te veel vroeg. De criticus kon zich daar behoorlijk kwaad over maken.

Een wijze stem nam het woord. Een stem die van de natuur hield en van evenwicht. Een stem die precies weet wat nodig is voor een balans tussen alle verplichtingen en de nodige rust. Deze wijze stem was in een tijd waarin alle zeilen bijgezet moesten worden naar de achtergrond verdwenen. In het dagelijks leven hield ze vaak haar mond. De doorzetter deed het werk.

Tijd om de verschillende stemmen meer met elkaar te laten samenwerken.

Eerst hebben we de doorzetter daarom even in het zonnetje gezet. Wat een krachtige stem was dat. Die er toch maar steeds voor gezorgd had dat alles voor elkaar kwam. Zo ontstond er een nieuw respect en dankbaarheid voor wat de doorzetter de afgelopen jaren allemaal had betekend.

Zoveel erkenning maakte het ineens eenvoudiger om de doorzetter een stapje terug te laten doen. De ruimte die vrij kwam was voor de wijze stem die goed aanvoelt wanneer genoeg genoeg is. Deze stem zou voortaan meer het woord krijgen.

Deze sessie was een bijzondere ervaring, zowel voor mij als voor de coachee. Een paar dagen later kreeg ik een bericht van haar. Ze ervaarde rust in haar hoofd. Ondanks de hectiek van het dagelijks leven merkte ze dat ze vaker stilstond bij wat zij op dat moment nodig had, bij wat goed voor haar is. En dat betekende dat ze voor het eerst gedaan had wat voorheen ondenkbaar was: ondanks al het werk thuis even lekker de boel de boel laten om naar buiten te gaan op een moment dat dat voor haar goed voelde.

Dat maakte me blij. In een drukke periode is zoiets alleen maar goed voor je productiviteit. Wie wil versnellen, kan het beste even vertragen. Ik ga hetzelfde doen. Ik stop met schrijven en ga naar buiten! 💚

Nieuwsgierig geworden naar Voice Dialogue? Stuur me een berichtje en ik vertel je er graag meer over!

Windstilte

Tijdens een blauwbloemsessie liepen we op de grens tussen het bos en het grote open Dwingelderveld. Het waaide krachtig. We deden een meditatie gewijd aan de wind.

Kun je de wind om je heen voelen waaien? Kun je de wind horen in de toppen van de bomen of in de opwaaiende dorre bladeren langs het pad?

Je kunt de wind ook inademen. Wat gebeurt er binnenin je als je je afstemt op de krachtige energie van de wind?

Terwijl we daar zo liepen werden we zelf als het oog van de storm. Om ons heen liet de wind de takken zwiepen. Ze zwol aan en ze zakte weer af. Een gevoel van schoon geblazen worden. Van opluchting. Windstilte binnenin ons.

We liepen het bos weer in waar het stiller werd om ons heen. De wind was hier gaan liggen. Vlakbij ons stond tussen het struikgewas een ree te grazen. Ze merkte ons op maar ze graasde rustig verder. Alsof we welkom waren zo afgestemd op de natuur. Zo nu en dan keek ze naar ons en wij keken naar haar. De stilte leek eindeloos.

Je verbinden met de natuur is magisch! Ik neem je graag mee. Welkom buiten!

Winterbloei

Blauwbloem

Het is de tijd van roodborstjes en de eerste nachtvorst. Als ik ‘s morgensvroeg naar buiten loop, zie ik dat de paarden hun vachten rechtop dragen tegen de kou. Hun warme neuzen blazen wolken koude lucht uit over het hooi.

Het gras is bezaaid met bruine bladeren. Mijn zoon zegt dat de bomen hun bladerjassen hebben uitgedaan.

En zo lijkt het alsof alles in de tuin voorzichtig de naderende winterstilte omarmt.

Als ik naar de brievenbus loop, valt mijn oog ineens op de paarsblauwe bloemen die ik dit voorjaar zaaide. Blauwbloemen. Ze bloeien nog in december. Hun stengels stevig en heldergroen. En er zijn zelfs nieuwe knoppen die misschien nog opengaan.

De bloemen zeggen me dat het niet uitmaakt wanneer je zaadjes hebt geplant. Dat de kracht van groei niet altijd duidelijk zichtbaar is, soms juist stil is op de achtergrond. En dat je zelfs op de donkerste dagen van het jaar kunt ontdekken wat er – ongemerkt en misschien wel tegen al je verwachtingen in – is opengebloeid.

*Lieve coachees, Ik schreef dit na een aantal mooie sessies in de natuur met jullie. Dank jullie wel voor de inspiratie! ❤

www.blauwbloem.net

Konijnen

In mijn praktijk ontmoette ik de laatste tijd vrouwen die op zoek zijn naar balans tussen geven en nemen.

Ik sprak hen over het verlangen om altijd (!) voor een ander klaar te staan. En over de strijd die het oplevert als je ergens van binnen voelt dat je er zelf te veel bij inschiet.

Van sommige gesprekken leerde ik hoe dat een diep gevoel van falen kan opleveren. Dat raakte me. Het deed me zelf ook opnieuw stil staan bij dit thema:

Wat geef ik en wat zou ik willen geven? En neem ik wel genoeg? Wat gun 💚 ik mezelf?

Ik kijk graag in de spiegel die de dieren voorhouden. De natuur is met al haar onvolmaaktheden perfect. Zij houdt zichzelf in balans.

En vanmorgen verzorgde ik deze leuke konijnen. Toen ik ze wat langer bekeek, zag ik dat zij niet hard hoefden te werken voor een natuurlijk evenwicht tussen geven en nemen.

Het ene konijn vraagt zich niet af of er genoeg te eten overblijft voor het andere konijn. Het konijn eet. Het neemt voor zichzelf wat het nodig heeft. Dat leidt niet tot onrust maar tot harmonie.

Deze week sprak ik een vrouw over het gevoel de wereld nog veel meer te bieden te hebben dan je tot nu deed. Over verborgen of ondergewaardeerde kwaliteiten die je graag nog veel meer zou willen gebruiken dan je deed. Omdat je de wereld daarmee iets zou kunnen geven.

Tijdens een sessie in de buitenlucht ontdekten we in de wens om altijd (!) voor een ander klaar te staan de wens om de wereld nog véél meer te geven.

We bespraken de onmogelijkheid om meer en meer te geven zonder weer op te laden door ook te nemen. Ruimte voor jezelf. Zelfzorg.

En wat de konijnen mij daarover lieten zien:

De wens om te geven kan zelfs de allerbeste reden zijn om meer – nog meer en nog vaker – te nemen.

En ja: Als je voelt dat dit over jou gaat dan is dit een uitnodiging.

Herfstzon

Onze appelboom in de herfstzon. Hij verliest deze dagen al zijn blaadjes.

Loslaten is dus ook…oplichten!

Met natuurcoaching beleef je de herfst heel anders.

Ervaren welk verschil natuurcoaching voor jou kan maken? Laat het me weten met een e-mail of whatsapp-bericht!

24 Oktober: Bosbijeenkomst voor hoogbegaafde kinderen

Juist in deze tijd gun ik gevoelige kinderen dit!

24 Oktober: Bosbijeenkomst –
voor (vermoedelijk) hoogbegaafde kinderen.

Met een groepje kinderen trekken we het bos in voor een ontdekkingstocht met gelijkgestemden. Spelen en ontwikkelen in de natuur.

Van 10 tot 12 uur.

Door een afmelding heb ik nog een paar plaatsen vrij.

Kijk op www.blauwbloem.net.

Overigens voldoen we aan de corona-maatregelen.

Beelden van de natuur

Goedemorgen geiten

Word jij ook zo blij van mooie beelden van de natuur?

Tijdens mijn wandelingen en buiten op ons eigen terrein maak ik soms foto’s. Omdat ik veel buiten ben, kom ik vaak mooie en ook grappige dingen tegen.

Ik publiceer de foto’s regelmatig op mijn website. Op de portretfoto’s na zijn alle foto’s die je er vindt gemaakt op een van mijn “tochten”. Dus kijk eens rond als je van beelden van de natuur houdt!

Ik ben benieuwd welke foto jou het meeste aanspreekt.