Sneeuw

Paarden sneeuw storm

De sneeuw veranderde onze boerderij een beetje in een sprookje. Over wilde paarden die lijken te vliegen over de witte vlakte. Hun vreugde is onweerstaanbaar. Dat vindt ook hond Gijs die vrolijk mee doet.

Met hun storm doorkruisen de paarden de stilte van de sneeuw. Met hun felheid breken ze het zachte avondlicht.

Ik sta stil en stem af op dit schouwspel. En op mezelf. Ik vind het wonderschoon.

Wat laat het mij zien?

Ik ontdek een weerspiegeling van de dagen die achter mij liggen.

Ik zie eerst het zonlicht, maar dan veel donker: De bomen en de achtergrond zijn bijna zwart. Voor mij staan ze voor het donker van deze tijd. Het donker dat ik zonder het te willen de laatste tijd vaker om me heen voel.

Maar boven de donkere bomen is het licht, heel licht. Helder en zacht winterlicht. Het voelt sterk. Als een vastberaden aanbreken van een lichte, liefdevolle tijd. Een tijd waarin het donker nog verder naar de achtergrond verdwijnt.

In de onstuimigheid van de paarden voel ik de energie van iedereen die de afgelopen dagen even naar buiten mocht, even mocht uitbreken. Facebook staat vol met foto’s van ijspret. Op het ijs zag ik vrienden en families zo blij als kinderen met schaatsen, sleeën en spelen. Wij hebben met onze kinderen zelf ook drie onvergetelijke dagen achter de rug.

Het voelt alsof de paarden laten zien hoe goed die beweging voor ons is: het naar buiten gaan, het plezier maken. Hoe in die beweging zoveel potentieel ligt. Een kracht die ons in deze tijd kan helpen balanceren.

Wat me opviel was dat ik – kijkend naar de paarden en hun storm – de rust van het land sterker voelde. Alsof het de vrijheid – de expressie en het plezier buiten – zijn die rust brengen onder de oppervlakte. Alsof het het uitbreken zelf is, dat innerlijke vrede brengt. Zo leerden de paarden mij over beweging en rust.

Ik liet het filmpje van de paarden in de sneeuw zien aan mijn neef. Op de achtergrond is een pianomelodie te horen die ik een tijdje geleden improviseerde. Mijn neef zei dat de muziek verdrietig klinkt. Ik luisterde nog eens en hoorde geen verdriet, maar troost.

Toen het bijna donker was en het tijd werd om naar huis te gaan, deed ik een wens.

Ik wenste dat iedereen de kracht van de natuur weer leert kennen. Dat iedereen in contact komt met z’n eigen natuur. Met intuïtie. Met voelskracht, zoals ik dat noem.

Met die kracht kunnen we transformeren. Vrij breken. Gaan waar we eerder niet konden gaan. Ogenschijnlijk vliegen, zoals de paarden.

En dat gun ik mezelf en de hele wereld.

***Als natuurcoach gebruik ik de natuur als spiegel voor persoonlijke ontwikkeling. De natuur kan je laten zien wat je nodig hebt om je doel te bereiken. Ik leer je te kijken. Boven alles is de natuur een bron van energie en inspiratie. Ik leer je haar te vinden.

***Het korte filmpje dat ik van de paarden maakte is te zien op de Facebookpagina van Blauwbloem.

Nieuwe horizon…

Dit weekend heb ik samen met een collega een nieuwe horizon verkend. Ik was in Friesland om te werken aan een coachprogramma over de kracht van vrouwen.

Dat klinkt feministisch. Misschien is het dat ook. Maar het voelt alsof er juist in deze tijd ruimte mag worden gegeven aan het oude, wijze, mysterieuze vrouwelijke. Een stille kracht in ons.

Omdat deze tijd voelt als zoeken naar een nieuw evenwicht dat nodig is in de wereld. Evenwicht dat we kunnen vinden door stil te staan bij het intuïtieve, vrouwelijke in onszelf. Door stil te staan, brengen we tegelijkertijd iets anders in beweging.

De behoefte aan een nieuw evenwicht. Dat  klinkt misschien abstract. Heel concreet zien we de behoefte aan een nieuw evenwicht om ons heen:

In de moeders (en vaders!) die vandaag proberen thuis hun werk zo goed mogelijk te doen, ambities waar te maken, brood op de plank te brengen terwijl zij ondertussen de zorg dragen voor de begeleiding van hun kinderen met alles wat daar in deze tijd bij hoort.

In de ondernemers die in deze tijd het hoofd boven water proberen te houden en daarom overuren maken voor minder geld en tegelijkertijd alleen op volle kracht kunnen draaien als zij genoeg tijd besteden aan hun persoonlijke ontwikkeling, zelfzorg en de nodige rust.

In de culturele sector waar zoveel nieuwe ideeën en inspiratie op dit moment geen grond vinden om vreugde te delen of troost te bieden.

Als we uitgeput dreigen te raken, is verandering nodig.

Ik voel dat we de balans in de wereld kunnen herstellen, door te kiezen voor balans in ons eigen leven. Ik voel dat daarvoor versterking nodig is van vrouwelijke kracht. Vrouwelijke kracht is intuïtief, wijs en liefdevol. Het is sterk en buigzaam tegelijk. Vrouwenkracht is voedend, zoals Moeder Aarde.

Haar kracht voelt als een stem die gehoord wil worden. In een harde wereld waarin we onze verbinding met onze natuur kwijt lijken te zijn, roept ze om verbinding.

Het versterken van de kracht van vrouwen gaat daarom over het terugvinden van de verbinding met je natuur.

En over vertrouwen terugvinden, middenin de hectiek van alledag. Over het vinden van creatieve energie en vrijheid. Over een bruisende energie die haar weg vindt door oude kanalen. Over zelfexpressie.

Over het vinden van nieuwe ruimte voor onszelf en het geven van ruimte aan ons voelen. Over het nemen van ruimte, dat ook. Over werken en leven op een manier die echt goed voelt.

Daarmee vergroot je niet alleen je eigen potentieel – maar ook dat van je omgeving.

Ik ben benieuwd of je je herkent.

Windstilte

Tijdens een blauwbloemsessie liepen we op de grens tussen het bos en het grote open Dwingelderveld. Het waaide krachtig. We deden een meditatie gewijd aan de wind.

Kun je de wind om je heen voelen waaien? Kun je de wind horen in de toppen van de bomen of in de opwaaiende dorre bladeren langs het pad?

Je kunt de wind ook inademen. Wat gebeurt er binnenin je als je je afstemt op de krachtige energie van de wind?

Terwijl we daar zo liepen werden we zelf als het oog van de storm. Om ons heen liet de wind de takken zwiepen. Ze zwol aan en ze zakte weer af. Een gevoel van schoon geblazen worden. Van opluchting. Windstilte binnenin ons.

We liepen het bos weer in waar het stiller werd om ons heen. De wind was hier gaan liggen. Vlakbij ons stond tussen het struikgewas een ree te grazen. Ze merkte ons op maar ze graasde rustig verder. Alsof we welkom waren zo afgestemd op de natuur. Zo nu en dan keek ze naar ons en wij keken naar haar. De stilte leek eindeloos.

Je verbinden met de natuur is magisch! Ik neem je graag mee. Welkom buiten!

Winterbloei

Blauwbloem

Het is de tijd van roodborstjes en de eerste nachtvorst. Als ik ‘s morgensvroeg naar buiten loop, zie ik dat de paarden hun vachten rechtop dragen tegen de kou. Hun warme neuzen blazen wolken koude lucht uit over het hooi.

Het gras is bezaaid met bruine bladeren. Mijn zoon zegt dat de bomen hun bladerjassen hebben uitgedaan.

En zo lijkt het alsof alles in de tuin voorzichtig de naderende winterstilte omarmt.

Als ik naar de brievenbus loop, valt mijn oog ineens op de paarsblauwe bloemen die ik dit voorjaar zaaide. Blauwbloemen. Ze bloeien nog in december. Hun stengels stevig en heldergroen. En er zijn zelfs nieuwe knoppen die misschien nog opengaan.

De bloemen zeggen me dat het niet uitmaakt wanneer je zaadjes hebt geplant. Dat de kracht van groei niet altijd duidelijk zichtbaar is, soms juist stil is op de achtergrond. En dat je zelfs op de donkerste dagen van het jaar kunt ontdekken wat er – ongemerkt en misschien wel tegen al je verwachtingen in – is opengebloeid.

*Lieve coachees, Ik schreef dit na een aantal mooie sessies in de natuur met jullie. Dank jullie wel voor de inspiratie! ❤

www.blauwbloem.net

24 Oktober: Bosbijeenkomst voor hoogbegaafde kinderen

Juist in deze tijd gun ik gevoelige kinderen dit!

24 Oktober: Bosbijeenkomst –
voor (vermoedelijk) hoogbegaafde kinderen.

Met een groepje kinderen trekken we het bos in voor een ontdekkingstocht met gelijkgestemden. Spelen en ontwikkelen in de natuur.

Van 10 tot 12 uur.

Door een afmelding heb ik nog een paar plaatsen vrij.

Kijk op www.blauwbloem.net.

Overigens voldoen we aan de corona-maatregelen.

Lighten up!

Zonoponserf

Vanmorgen scheen de zon op ons erf.

Als je je verbindt met de natuur, ga je zelf stralen.

Verbinden met de natuur is eigenlijk gewoon verbinden met jezelf.

Voor mij betekent dat doen wat bij me past en niet meer altijd moe zijn, maar een voortdurende energie voelen. Bruisen!

Terwijl ik ook moeder ben, een eigen bedrijf heb en zorg voor de paarden, de geiten en ons varken op onze boerderij.

Voelen wat het jou oplevert als je je verbindt met de natuur?

Ik help je graag!

Leggelderveld

Vanmorgen maakte ik deze foto tijdens een wandeling met mijn dochter Mette van vijf over het Leggelderveld. Ik voelde ineens weer hoe bijzonder het is om hier als coach te werken. Dit had ik een paar jaar geleden niet voor mogelijk gehouden. Ik vertelde Mette hoe fijn ik het vond om daar met haar te zijn. Ze was het met me eens en verwoordde het goed: “Hier is alles vruchtbaarder.” Dat is precies waarom ik graag in de natuur werk.

Wie wat vindt heeft slecht gezocht

Wie wat vindt, heeft slecht gezocht, schreef Rutger Kopland – groot dichter.

‘s Morgensvroeg loop ik graag even de tuin in. Ik ben dan niet op zoek naar iets. Nieuwe ideeën lijken soms gewoon in het gras te liggen. Dauw onder mijn voeten, de geur van lente, het geluid van een koe in de verte. Terwijl iedereen nog in bed ligt, sta ik even stil. Voelen hoe de dag voelt als hij bijna begint.

De laatste weken merkte ik dat ik steeds vaker wel op zoek was naar iets. Ik zocht mijn gezaaide bloemen. Dit jaar zou er een ware bloemenweide ontstaan op het grasveld achter ons huis. En het begin van die bloemenweide was al te zien. Dan vond ik tijdens mijn wandeling door de tuin ineens weer een nieuwe bloem of zelfs maar een stengel. Dat maakte me blij.

Struinend door de aanstaande bloemenweide was ik eigenlijk vooral op zoek naar korenbloemen. Ik hoopte vooral dat die op zouden komen. Omdat ik die tot symbool had benoemd voor mijn bedrijf. Het bekijken van de beknopte sterke stengels, stemde me tevreden. Alsof de natuur zei dat het goed was. De bloemen als voorspellers van mijn bedrijfsgeluk in crisistijd.

Tijdens het lange pinksterweekend hoefde ik even helemaal niks van mezelf. Jammer van de klanten die niet zouden komen, maar ik nam even tijd voor mij en mijn gezin. Het was stralend weer en we genoten ervan. Terwijl we met een cocktail onder de parasol zaten, viel mijn oog op een verwaarloosde rand van ons terras. Daarop groeide een lange stengel tussen de tegels. Ik ging meteen kijken. Het was er echt een, tussen de plantjes in een laagje zand op de tegels. Deze korenbloem was nog veel mooier dan de kleine stengeltjes die ik iedere morgen in de bloemenweide had staan aanmoedigen. Onderweg naar de bloemenweide was ik hier iedere dag voorbijgewandeld. Ik had niet gezien wat al naast de achterdeur stond, niet opgemerkt wat al voor mijn voeten lag. Gelukkig ging – in de tussentijd – de natuur haar gang.

Wat je in je tuin ontdekt, laat zien wat je in jezelf kunt ontdekken. Ik ontdekte dat ik mijn focus mag verleggen naar wat er dichtbij mij staat. En ook: – of misschien wel juist – datgene wat ik loslaat, komt tot bloei. 

Kijk jij om je heen als je de deur uitstapt? En wat valt er dan te zien?

Welkom buiten

De natuur weerspiegelt ons. Weet jij wat de natuur te vertellen heeft over jou?

In de natuur zijn, kan ons nieuwe energie geven. Misschien verlang je naar een frisse wind door je leven als dat zich in deze tijd steeds meer binnen afspeelt. Weet jij wat jij nodig hebt om je krachtig te voelen?

Als natuurcoach help ik je balans te vinden. Dat doen we buiten. In de vrije natuur.

Ga je met me mee?

Welkom in mijn praktijk voor natuurcoaching. Welkom buiten.